Hemingway, 2019

Monumentalna rzeźba Hemingway stanowi hołd dla pisarza, który dostrzegał w korridzie nie widowisko, lecz jedną z najbardziej przenikliwych metafor ludzkiej egzystencji. W swoich tekstach opisywał arenę jako przestrzeń, w której odwaga, instynkt, godność i świadomość śmierci osiągają najwyższą intensywność. Forma rzeźby wyrasta z masywnej podstawy jako pięć dynamicznych płaszczyzn. W miarę wznoszenia stopniowo ulegają syntezie, redukując się do czterech dominujących form. Ten proces odzwierciedla drogę od złożoności doświadczenia ku jego istocie — od materii do znaku. Kulminację kompozycji stanowi smukły, srebrny wierzchołek przywołujący jednocześnie róg byka i grot włóczni. Symbol ten pozostaje celowo niejednoznaczny, zawieszając interpretację pomiędzy naturą i kulturą, instynktem i świadomością. Abstrakcyjna forma nie przedstawia ani człowieka, ani byka. Jest syntezą energii powstającej w chwili spotkania dwóch równorzędnych sił, których wzajemne napięcie nadaje sens całemu rytuałowi. Nie ma tu zwycięzcy ani pokonanego — istnieje jedynie moment absolutnej koncentracji, w którym odwaga, instynkt i świadomość własnej śmiertelności osiągają najwyższe napięcie. Zmieniając się wraz z ruchem widza, rzeźba nieustannie redefiniuje własną formę, przypominając, że znaczenie nie jest dane raz na zawsze, lecz rodzi się w doświadczeniu.